In High Heels...

Πως να αρχίσω ιδέα δεν έχω, η αρχή είναι πάντα δύσκολη, και λογικό είναι μιας και είναι το ήμισυ του παντός κατά τους αρχαίους ημών προγόνους - που πως να μην το παραδεχτώ - σε όλα δίκιο είχαν...Τέλος πάντων, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Θα μου πείτε, ποιά είναι η ιστορία η δική μου τελικά...Τι θέλει να πει η ποιήτρια. Περισσσότερα αποσιωπητικά και λιγότερες τελείες. Πάντα είχα ένα τεράστιο πρόβλημα με έννοιες όπως η σαφήνεια, μου φάνταζαν, και μου φαντάζουν δηλαδή, ξένες, παράγωγα μιας πραγματικότητας που δεν διάλεξα, που δεν μου ταίριαζε, που δεν είχε τίποτα να μου πει. Ίσως λοιπόν για αυτό να γράφω, ίσως να θέλω να βρώ τις δικές μου λέξεις, τη δική μου γλώσσα, τη δική μου πραγματικότητα. Πραγματικότητα ασαφής, άλογη, ανέφικτη, μη αποδοτική, μη κερδοσκοπική....κυρίως για μένα.

Λοιπόν, ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή, έτσι δεν γίνεται πάντοτε άλλωστε?

Είμαι η Εύα και είμαι καλά. Πετάω στα σύννεφα κατά τους οικείους μου, δεν σκέφτομαι ορθά και λογικά, λέω πάντα τη γνώμη μου χωρίς να σκεφτώ και πολύ και δεν σκέφτομαι το κόστος. Αν το φοβάμαι? Ουυυυυ και βέβαια το φοβάμαι, μόνο που αυτό το σκέφτομαι μετά, εκείνη τη στιγμή δεν μπορώ να σκεφτώ, έχω την ψευδαίσθηση της ελευθερίας και θεωρώ οτι μπορώ, οτι μου επιτρέπεται να εκφραστώ. Αυτή η απόλυτη αίσθηση ελευθερίας οδηγεί τους παρευρισκόμενους πάντα σε λάθος συμπεράσματα, και το μεγαλύτερο είναι οτι κάποιος στη ζωή μου με κακόμαθε πολύ. Μάλλον το αντίθετο θα έλεγα αλλά δεν έχει σημασία, τα στερεότυπα είναι στερεότυπα, ένα ολόκληρο κόσμο έχουμε χτίσει πάνω σε αυτά.

Αν ρώταγαν εμένα τι νομίζω, έτσι για λόγους ευγένειας και δημοκρατικού διαλόγου, έστω τυπικά, θα έλεγα οτι λέω ο, τι μου καπνίσει, ο,τι νομίζω, ο,τι θέλω γιατί δεν έχω να χάσω τίποτα ή τουλάχιστον, εγώ νομίζω οτι χάνω πράγματα που είναι ασήμαντα για μένα. Απο την άλλη, έτσι με μεγάλωσαν, οχι μόνο εμένα δηλαδή, όλους εμάς που είχαμε την τύχη ή την ατυχία να γεννηθούμε στο γεωγραφικό πλάτος και μήκος που ορίζει την Ελλάδα. Ας μου πει κάποιος ή κάποια παρακαλώ, εδώ και τώρα, αν το συναίσθημα του να είσαι Ελληνας ή Ελληνίδα δεν συνδέεται τόσο άμεσα με τις λέξεις 'δημοκρατία', 'ελευθερία' και 'φιλοσοφία', όσο και με την αίσθηση του γαλάζιου, της θάλασσας, της ελιάς και του καλοκαιριού.

Έτσι μεγάλωσα λοιπόν και έτσι έμαθα να σκέφτομαι χωρίς βέβαια να σκεφτώ οτι οι λέξεις και οι έννοιες έχουν χάσει τη σημασία τους προ πολλού. Παρελθοντολόγος? Λάτρης του αρχαίου, αθάνατου Ελληνικού πνεύματος? Αμπελοφιλόσοφος? Μπορεί. Μπορεί και οχι. Η δική μου άποψη είναι οτι είμαι απλά θυμωμένη. Θυμωμένη που τίποτα δεν είναι όπως ονομάζεται, όπως μου το έμαθαν και μου το δίδαξαν, όπως το διάβασα. Θυμωμένη που δεν βρίσκω το θηλυκό γένος του 'λάτρης' που έγραψα πριν, θυμωμένη που αν γράψω Έλληνας΄θα εννοήσετε, μάλλον θα εννοήσουμε όλοι και την 'Ελληνίδα' αλλά όχι το αντίστροφο, θυμωμένη που για την ιδεολογία μου και τα πρέπει μου, πρέπει να γράφω πάντα και το θηλυκό γένος ενός επιθέτου ή ουσιαστικού καταστρέφοντας την ομαλή ροή του λόγου, θυμωμένη που ακόμα και η ρητορεία δεν προέβλεψε ή μάλλον δεν αναγνώρισε ποτέ καμία...ανθρωπίνα. Θυμωμένη που τα αποσιωπητικά είναι περισσότερα απο τις τελείες.

Μάλλον για αυτό το θυμό μου θέλω να γράψω. Πριν λίγο μια φίλη μου είπε "τα εν οίκω μη εν δήμω", μόνο που δεν προλάβαμε να το αναλύσουμε πολύ για να της πω οτι μερικές φορές, αρκετές φορές, τα του οίκου και του δήμου είναι δύο έννοιες ταυτόσημες ή αλλιώς "The personal is political" που έλεγαν οι φεμινίστριες του '60.

Βλέπετε, η "Ginger Rogers did everything Fred Astaire did, but she did it backwards and in high heels..." όπως είπε και η Faith Whittlesey. Μόνο που όλοι, και το χειρότερο όλες, θυμόμαστε βασικά τον Fraid Astaire. Ούτως ή άλλως, αυτή δεν ήταν παρά μόνο 'ένας άνθρωπος...'

Αυτά για αρχή. Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία.